تعطیلات عید گذشت. شاید سال بعد تعطیلات نوروز در ایران نباشم. هنوز این جمله رو با ترس و لرز به زبون می یارم و چشمامو بستم تا بتونم بنویسم. شاید این تردیدی که دارم. این حس تعلق مثل یه دیوار دفاعی نامرئی باعث شده تا کارهامون اینگونه لاک پشت وار طی بشه. دوباره دچار اون تناقض معروف و کشنده شدم.
آیا من دوست دارم کارهامون زودتر انجام بشه؟؟
- بله! چون آرزوی زندگی با مردی که دوست دارم همه وجودم رو آن چنان پر کرده که گاهی از دلتنگی، از همه چی حتی خودش سر ریز میشم.
-خیر! چون فکر این که نمیتونم برای مدتی (به نظر نامشخص) همه اونایی رو که دوست دارم ببینم و همه اون جاهایی که دوست دارم برم گاهی اون قدر آزاردهنده میشه که حتی نمیتونم نفس بکشم.
یادمه یه جایی خوندم آدم با همین تناقضها بزرگ میشه. بارها به این نکته رسیدم و بارها واقعا بزرگ شدم. گذشتن از این تناقض از من موجود دیگه ای رو خواهد ساخت. امیدوارم وقتی در آینده این نوشته رو میخونم همین طور که به گذشته فکر میکنم لبخندی از رضایت بر لبانم داشته باشم.
شنبه 14 فروردین 1389
آیا من دوست دارم کارهامون زودتر انجام بشه؟؟
- بله! چون آرزوی زندگی با مردی که دوست دارم همه وجودم رو آن چنان پر کرده که گاهی از دلتنگی، از همه چی حتی خودش سر ریز میشم.
-خیر! چون فکر این که نمیتونم برای مدتی (به نظر نامشخص) همه اونایی رو که دوست دارم ببینم و همه اون جاهایی که دوست دارم برم گاهی اون قدر آزاردهنده میشه که حتی نمیتونم نفس بکشم.
یادمه یه جایی خوندم آدم با همین تناقضها بزرگ میشه. بارها به این نکته رسیدم و بارها واقعا بزرگ شدم. گذشتن از این تناقض از من موجود دیگه ای رو خواهد ساخت. امیدوارم وقتی در آینده این نوشته رو میخونم همین طور که به گذشته فکر میکنم لبخندی از رضایت بر لبانم داشته باشم.
شنبه 14 فروردین 1389
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر