كافه با دبه يا آخه پرايدم شد ماشين؟!!

چند روز پيش ماشين جوش آورد. درست ميدون ونك!‌ منم خيلي شيك ماشينو خاموش كردم و زير تابلو توقف مطلقا ممنوع، ايستادم. يعني اگه پليسي بود ماشينو و با راننده حمل مي‌كرد! با هاني كافه قرار داشتم. تلفن كردم كه وضعيت اينه!‌گفت: «تكون نخور، الان مي‌يام.» خنديدم گفتم: «چشم!» وقتي رسيد ماشين يه كم خنك شده بود. آروم و خلاص روندم تا گاندي!‌ يه جاي سايه پيدا كرديمو پياده شديم. من به هاني و كاپوت نگاه مي‌كردم. هاني هم يه نگاهي به من كرد و بعد فقط به كاپوت نگاه كرد. فكر كنم بدجوري در همون نگاه اول بلاهت رو تو صورتم ديد!! همين كه پارك كرديم، آقاي پاركبان تشريف آوردن كه بنده به مسئوليت اجتماعي، اخلاقي، قانوني، شرعي خودم رسيدگي كنم. آقاي پاركبان كه ما دو تا دختر و با يه ماشيني كه بخار از كله‌اش بلند بود، ديد يه كم انجام اين فريضه رو به تعويق انداخت. من تنها دو جمله رو تكرار مي‌كردم: «هاني كاپوت رو باز نكنيا يهو منفجر ميشه!‌ در رادياتو باز نكنيا يهو آب جوش مي‌پاشه بهت!‌«
خلاصه بعد از اينكه من رضايت دادم اين كاپوت اگه بره بالا انفجاري رخ نميده و اون در راديات اگه باز بشه فواره آب جوش راه نمي‌افته، هاني اين عمليات خطير رو انجام داد. آقاي پاركبان همچنان ايستاده بود. لازم به ذكراست كه اين ميون من فريضه‌ام رو انجام داده بودم. آقاهه گفت: «مواظب باشين رو موتور آب نريزه ها!» هاني با قيافه حق به جانب گفت: «آقا! موتور كجاست اون‌وقت!؟»
من فقط خنديدم كه آقاي پاركبان فكر كنه هاني شوخي كرده! بعدم آروم به اون حجم بزرگي كه اون وسط بود اشاره كردم!
آقاي پاركبان با قيافه كارشناسانه و با يه لحن دلسوزانه‌اي برگشت به من گفت: «آخه، پرايدم شد ماشين؟ اين چيه خريدي؟»
با خنده گفتم: «آره به خدا، حق با شماست. مي‌بيني چه اشتباهي كردم؟!‌ فردا عوضش مي‌كنم! يه دونه از اين كمري جلفا بخرم شرف داره به اين ماشين!»

پانوشت پانوشت اين ماجرا- خب با دبه رفتيم تو كافه كه آب خنك بگيريم ازشون!

جمعه 31 خرداد 1387

دنياي نه چندان جديد اما هيجان انگيز

امروز مي‌تونم يه كم بنويسم. اما خوندن نه... سريع چشمام خسته مي‌شه. عصر يهو احساس كردم ديدم داره بهتر مي‌شه. تفاوت لحظه‌ايشو احساس مي‌كنم.
همه چي شفا و تميزه. درست مثل عيد... وقتي تمام ديوارها و فرش و مبل شسته است و همه چي داره برق مي‌زنه... واقعا اونايي كه بي‌عينك هستن، همه چي رو اين قدر شفاف و تميز مي‌بينن؟! عينك دودي رو مي‌پيچونم هي! دنياي شفاف رو دوست دارم

پنج‌شنبه 30 خرداد 1378

دايه مهربان‌تر از مادر!!!

گاهي وقتا ما آدما (كه هر چي ادعاي فرهيختگي‌مون بيشتر باشه، بيشتر دچار اين اشتباه مي‌شيم) تعريف وا‍ژه‌ها رو خواسته يا ناخواسته چپ‌اندرقيچي مي‌كنيم. بارها اتفاق افتاده كه انتظار داشتيم آدما، ما ور درك كنن. اما تعريفمون از درك چيز چرندي بوده. درك كردن آدما واقعا يعني چي؟ يعني اگه طرف در شرايط خاصي خواست هر چي دلش بگه، بگه؟!! و شما چون بايد خودشو، شرايطشو و اصلا كلا درك كنين، چيزي نگين؟! ‌و چون مي‌خواين يه دوست خوب و درك كن باشين به هيچ وجه احساس ناراحتي هم نكنين؟!!
با وا‍ژه‌ها كاري ندارم. حرف من اينه:
در شرايط عادي، آروم و هميشگي اگه به هم احترام بذاريم، هنر بزرگي نيست. مهم اينه كه اگه شرايطمون غيرعادي، ناآروم و غير منتظره بود، چه جوري رفتار مي‌كنيم.
من دوستامو توي اين شرايط مي‌شناسم و حتي خودمو.
پانوشت در پانوشت- اين عنوان يه حس غم‌انگيزو به يادم مي‌اندازه كه نمي‌خوام فراموش كنم براي اين‌كه نبايد تكرار بشه : (

چهارشنبه 29 خرداد 1378

دستتو از تو چشمم در بيار لطفا

امروز چشمامو عمل كردم. دكتر، دستشو تا آرنج تو چشمم كرده بود. هر وقت يادم مي‌افته، تمام بدنم مور مور مي‌شه!

سه‌شنبه 28 خرداد 1378

بزرگ بشي چي ميشي؟

كي باورش ميشه يه دختر بچه شش ساله خر و پف كنه؟ همين الان دارم هم با چشمم ميبينم هم با گوشم مي شنوم!‌

جمعه 24 خرداد 1387

روان پريش گارد گرفته

شب خونه نانا بودم. قرار بود 9 صبح جايي باشيم. از ساعت هفت و نيم نانا هي منو صدا مي كرد: «پاشو اعظم، ديرمون ميشه! پاشو!»
به تجربه ميدونستم مقاومت، بي فايده است. اينه كه هنوز برا سومين بار صدام نكرده بود كه رفتم تو توالت، بلكه ده دقيقه اي اونجا بتونم برا بيدار شدن تمركز كنم.

***

هنوز به اولين ميدون نرسيده بوديم كه نانا با اضطراب گفت: «بجنب چراغ اولي سبزه! اگه بموني اين ميدون مزخرف سه تا چراغ داره ها» منم جنبيدم خب.
تو اتوبان همت، نانا گفت: «نرو لاين سرعت يه مشت خل و چل كه از جونشون سيرن اونجا مي تازونن!‌»

*

هنوز نرسيده بوديم به اتوبان مدرس كه نانا بازم گفت: «اين لاين كنار برا مسافركش هاست!‌هر جا دلشون بخواد پاشونو ميذارن رو ترمز!»

*

تو راه حواسم بهش بود: دستمال كاغذي ماشينو چرخوند. آخه دستمال مي خورد به شيشه ماشين.لابد كثيف ميشد ديگه.

*

از دست موتوريه كه پيچيد جلوم حرصش در اومد، زير لب برا عابري كه اريب از خيابون رد ميشد غر زد. طاقت نياورد و وقتي داشتم از كنار يه كاميون رد مي شدم گفت: «مرتيكه ميبينه داري رد ميشي ميگيره طرفت.» تو آينه نگاه كردم. راننده كاميونه داشت با موبايلش حرف ميزد، اصلن حواسش به ما نبود.

*

...

*

يه روز با نانا بودم و فهميدم من از اون خيلي سالمترم به مولا!‌

پنج شنبه 23 خرداد 1387

يه جور ديگه

هميشه كافه رو با بوي قهوه اش دوست داشتم اما كافه پارسا با بستني هاش خوشمزه تره!

چهارشنبه 22 خرداد 1387

يك جمله معمولي

ديروز يكي گفت: مي خوام خودكشي كنم. امروز يكي ديگه گفت: مي خوام خودكشي كنم. من به هر دو گفتم: يادت نره كه فقط يك راه براي ستاره شدن وجود نداره!
گيرم كه من حرف فلسفي قشنگ و تاثيرگذاري هم زده باشم اما دليل نداره براي نفر سومم جواب بده

سه شنبه 21 خرداد 1387